Forex Dalam Islam

Tidak pernah mengharamkan sesuatu perkhidmatan yang tiada unsur penindasan (gharar) meskipun ianya disédiakan oleh orang bukan Islam. Leveraj forex merupakan jaminan (pertolongan) sementara yang diberikan oleh courtier forex. Ianya boleh dikatakan juga kontrak sementara antara pemain forex dan courtier selagi pemain tersebut masih mempunyai ekuiti dalam akaun mereka. Pemain, hanya, boleh, memegang, kontrak, berdasarkan, ekuiti, mereka, sahaja, mengikut, yang, mereka, persetujui, dengan, broker, mereka. Bagi akaun Islamik, courtier forex tidak mengenakan atau membreikan apa-apa faedah atas jaminan mereka. Dengan jaminan mereka kita dapat mémasuki pasaran matawang mengikut kemampuan kita. Courtier forex adalah orang fij antara banque antarabangsa (institusi) dan pedagang kecil (détaillant). Mereka membeli (qoute) dari institusi dan menjual balik (reqoute) kepada pedagang kecil. Biasanya jualan balik adala munasabah antara 3-10 mata sahaja. Di sini lah mereka membuat keuntungan. Proses ini adalah dibenarkan oleh Islam. Ianya bukan riba. (Ada yang terkeliru menyatakan jual beli adalah juga sama riba Bersambung Pandangan Professeur Kewangan Islam Kalau kita mengkaji banyak pandangan dari pakar-pakar kewangan islam yang terlibat langsung dengan kewangan islam dan pernah membentang kerjas kerja de forum kewangan islam Majoriti bersetuju menyatakan leverage adalah La Shariah n'a pas de problème avec l 'effet de levier tant qu'elle est obtenue grâce à la dette islamique. Leur effet de levier n'est pas une préoccupation de la charia, mais il s'agit d'une question économique. Rujuk: islamicfinanceandbanking. blog. Mic-hedge. html Kalau mengambil kata-kata beliau, saya mengambil contoh levier dalam akaun islamik northfinance levier yang dikenakan tidak dikenakan sebarang intérêt (interest - Juga kalau kita pendant la nuit pun tidak ada intérêt apa-apa (berbanding conventionnel dikenakan intérêt kalau nuit). Saya rasa perlunya kita mérujuk banyak pihak yg mahir dan terlibat secara langsung dalam kewangan islam. Bukan sekadar merujuk graduan solitaire yg baru balik dari universiti di Jordanie dan kerja 2-3 tahun di institusi kewangan islam dan tukar jadi pensyarah di uiam. Kemudien buat hukum tanpa perbincangan. Comment utiliser le levier pour de grands résultats avec Forex Lorsque vous exécutez un commerce de forex, vous achetez une quantité de monnaie, appelée beaucoup. Le montant de la devise dans un lot dépend du type de compte que vous avez. Dans un compte standard, un lot est généralement égal à US 100 000 dans un compte mini, un lot est Mais les comptes de trading Forex sont à effet de levier, ce qui signifie que vous n'avez pas à posséder ce lot coûteux de la monnaie que vous avez juste à le contrôler et si vous Faire, tout profit qu'il gagne est à vous. Pour obtenir le droit de contrôler beaucoup de monnaie, vous mettez une somme beaucoup plus petite d'argent dans une sorte de contrat de location appelé un dépôt de marge. Dans un compte standard, pour contrôler 100 000 US, vous devez mettre 1000 de votre propre argent dans un mini compte, pour contrôler 10 000, vous devez mettre en place 100. Le levier influe sur le montant du profit que vous gagnez aussi. Dans un compte standard, un pip d'une paire de devises qui a le dollar américain comme base est égal à US 10 dans un compte mini, un pip est égal à 1. Cela signifie que, si vous correctement prévoir le mouvement du marché et exécuter Un commerce qui vous gagne deux cents pips (pas un objectif irréaliste), si vous avez un compte standard, votre bénéfice sera de 2 000 si vous avez un mini compte, son 200. Pour maximiser vos profits dans le commerce de forex, vous n'avez pas à commerce Un compte standard pas chaque commerçant débutant peut se permettre. Au lieu de cela, si vous croyez que vous avez une bonne prévision sur le marché, vous pouvez échanger plus d'un lot. Pour continuer l'exemple ci-dessus, si votre commerce réussi vous a valu deux cents pips et vous avez acheté cinq lots de cette monnaie, dans un mini compte vous auriez mis 500 de votre propre moneybut gagné un bénéfice de 1000 (deux cents pips fois cinq Lots). Dans un compte standard, vous auriez mis 5 000 et gagné 10 000. Le nombre de lots que vous pouvez échanger dépend de la marge de votre compte. Ce n'est pas le montant que vous avez déposé qui comprend également tous les métiers ouverts que vous avez en cours d'exécution, en tenant compte des profits ou des pertes que vous pourriez encourir. Siri 2: hadith dhaif sebagai hujah pengharaman Maaf kérane saya senggang terlalu lama. Buat waktu ini, saya hanya berkempatan untuk mengongsi pengetahuan tentang satu lagi hadith yang terputus sanad (dhaif) yg dijadikan hujah pengharaman, iaitu: Janganlah kamu menjual sesuatu yang tidak di dalam milikmu. (Riwayat Abou Daud, Rujuk Konsep Leveraj Haram Métro Ahad 3 Février 2008. Adalah terjemahan langsung satu hadith yang masyhur la tabi ma laysa indakBeberapa isu telah dibangkit berkenaan hadith ini Salah satunya tentang percanggahan rantai sanadnya. Al Bukhari dan musulman tidak pernah merekodkan dalam koleksi 1. Ab Dawd, Ahmad ibn Hanbal et Ibn Hibban menyatakan ianya diriwayatkan oleh Jafar ibn Abi Wahshiyah, de Ysuf ibn Mahak, dari Hakim ibn Hizam, Manakala yang keempatnya, ianya Abd Allah ibn Ismah, manakala koleksi yang lain menyatakan antara Ysuf et Hakim, Dalam al Mizan, al Dhahabi menyatakan, nama pertengahan langsung, tidak diketahui (la yuaraf). 8220obscure8221 (majhul al hal) Hanya Ibn Hibban mémasukkan beliau antara periwayat yang boleh dipercayai (fiable al thiqqat). Sementara al Nasa82178217i thaïh merakamkan cuma satu Hadith yang diriwayatkan oleh beliau, Yang lain menyatakan beliau adalah 8220obscure8221. Futures de matières premières: une analyse juridique islamique Mohammad Hashim KamaliMajlis Fatwa Kebangsaan: Hukum Pelaburan Forex Suzardi Maulan 16 février, 2012 Pelaburan forex yang dessinateur de plate-forme en ligne internet adalah haram. Keputusan ini telah pun originat muzakarah Majlis Fatwa Kebangsaan. Ini kerana muzakarah mendapati bahawa perdagangan pertukaran mata wang asing (forex) oleh individu secara lani (forex spot individuel) melalui platfom elektronik mengandungi unsur-unsur seperti riba melalui pengenaan rollover intérêt, pensyaratan jual beli dalam pemberian hutang melalui levier, qabd yang tidak jelas ketika Transaksi pertukaran, penjualan mata wang yang tiada dalam pegangan dan spekulasi yang melibatkan perjudien. Tuan dapat membaca kenyataan lanjut seperti berikut: Muzakarah Jawatankuasa Fatwa Majlis Kebangsaan Bagi Hal Ehwal Ugama Malaisie Malaisie Kali Ke-98 yang bersidang pada 13-15 février 2012 Voir la fiche produit Hukum Perdagangan Pertukaran Matawang Asing oleh Individu Secara Lani Melalui Platfom Elektronik . Muzakarah (en anglais) est un membre de la famille d'un membre de la famille d'un membre de la famille d'un membre de la famille d'un membre de la famille d'un membre de la famille d'un membre de la famille. Lani (spot forex individuel) melalui platfom elektronik adalah melibatkan item ribawi (iatu mata wang) dan dari sudut fiqhiyyah ia tertakluk di bawah hukum Baie al-Sarf yang perlu dipatuhi syarat-syarat umum jual beli dan syarat-syarat khusus bagi Baie al-Sarf Seperti berikut: Syarat-syaratumum jual beli: Pihak yang berakad méstilah mempunyai kelayakan melakukan kontrak (Ahliyyah al-Taaqud) Héra béni hendaklah diketahui dengan jelas oleh kedua-dua pihak yang berakad Article belien hendaklah suatu yang wujud dan dimiliki sepenuhnya oleh pihak yang menjual Serta boleh diserahkan kepada pembeli Sigha akad hendaklah menunjukkan keredhaan kedua-dua pihak, tidak ada unsur penempohan dan sighah ijab dan qabul mestilah bersepadanan dan menepati antara satu sama lain dari sudut ciri-ciri dan kadarnya. Syarat-syarat khusus Baie al-Sarf: Berlaku taqabbudh (penyerahan) antara kedua-dua élément yang terlibat dalam plateforme forex sebelum kedua-dua pihak yang menjalankan transaksi berpisah daripada majlis akad Jual beli matawang hendaklah dijalankan secara lani dan tidak boleh berlaku sebarang penangguhan dan Akad jual beli al-sarf mesti bebe daripada khiyar al-Syart. Selain memenuhi syarat-syarat tersebut, Muzakarah juga menegaskan bahawa operasi perdagangan pertukaran mata wang asing (forex) hendaklah bebas daripada sebarang unsur riba, elemen al-Salaf wa al-Bay (pemberian hutang dengan syarat dilakukan transaksi jual beli), unsur perjudian, gharar Yang berlebihan et dan kezaliman atau eksploitasi. Berdasarkan kajian terperinci yang telah dilakukan, Muzakarah mendapati bahawa perdagangan pertukaran mata wang asing (forex) oleh individu secara lani (forex spot individuel) melalui platfom elektronik mengandungi unsur-unsur seperti riba melalui pengenaan intérêt de roulage, pensyaratan jual beli dalam pemberian hutang melalui levier, Qabd yang tidak jelas ketika transaksi pertukaran, penjualan mata wang yang tiada dalam pegangan dan spekulasi yang melibatkan perjudian. Selain itu ianya juga tidak sah dari sisi undang-undang Kerajaan Malaisie. Sehubungan itu, Muzakarah bersetuju memutuskan bahawa perdagangan pertukaran mata wang asing (forex) oleh individu secara lani (forex spot individuel) melalui platfom elektronik yang ada pada masa ini adalah haram kerana ia bercanggah dengan kehendak syarak dan juga tidak sah dari sisi undang-undang negara . Selaras dengan itu, umat Islam adalah dilarang daripada mélibatkan diri dalam perdagangan mata wang seumpama ini. Muzakarah juga menegaskan bahawa keputusan yang diputuskan ini tidak terpakai ke atas urus niaga pertukaran mata wang asing menerusi kaunter de pengurup wang berlesen dan urus niaga pertukaran mata wang asing yang dikendalikan oleh institusi-institusi kewangan yang dilesenkan di bawah undang undang Malaisie. Laporan akhbar mengenai Keputusan Majlis Fatwa Kebangsaan: KOTA BHARU: Jawatankuasa Fatwa Kebangsaan semalam memutuskanumat Islam haram menguananan système perniagaan pertukaran wang asing. Pengerusi Jawatankuasanya, Tan Sri Dr Abdul Shukor Husin, berkata ini kerana perniagaan yang dilakukan melalui pertukaran wang asing seperti itu tidak menepati hukum syarak dan menimbulkan keraguan di kalangan umat Islam. Hasil kajian jawatankuasa ini, kita dapati perniagaan pertukaran wang asing membabitkan spekulasi mata wang dan ini bercanggah dan berlawanan dengan hukum Islam. Oleh itu, Jawatankuasa Fatwa Kebangsaan memutuskan bahawa umat islam diharamkan daripada menguanan system perniagaan cara demikian, katanya kepada pemberita selepas mempengerusikan mesyuarat Jawatankuasa Fatwa Kebangsaan Ke-98 di sini. Abdul Shukor berkata banyak isu yang meragukan mengea perniagaan pertukaran asing, ole itu umat islam tidak perlu menceburkan diri, tambahan pula kegiatan itu membabit penggunaan internet di kalangan individu, yang menyebabkan untung rugi tidak menentu. Lain-lain jenis perniagaan pertukaran wang asing, seperti melalui pengurup wang atau dari banque ke banque dibenarkan, kerana ia tidak menimbulkan spekulasi mata wang atau untung rugi yang tidak menentu, katanya. Beliau berkata, keputusan lain yang turut dicapai dalam mesyuarat itu ialah mengharuskan umat Islam membuat pelaburan atau membuat simpanan melalui Skim Sijil Simpanan Premium (SSPM) yang dikendalikan Banque Simpanan Nasional (BSN). Katanya keputusan itu dessinat selepas jawatankuasa berkenaan berpuas hati dengan kaedah pelaksanaannya melalui taklimat yang disampaikan oleh pihak panneau syariah Banque Negara pada muzakarah itu. BERNAMAForex menurut Hukum Islam Banyak perbedaan pendapat tentang forex itu sendiri, ada yang mengatakan tidak boleh, tetapi ada juga yang mengatakan boleh. Dibawah ini adalah pendapat yang membolehkan dari beberapa sumber tentang forex itui sendiri (sedang untuk yang tidak membolehkan forex itui sendiri, silahkan search di Google). Fit4global. wordpress hanya membre wacana, dan hanya fokus ke riset ilmiah tentang pergerakan forex. Fit4global. wordpress memang didedikasikan untuk meriset secara logika dan ilmiah tentang pergerakan forex baik teknikal maupun fondamental. Sebagian umat Islam ada etang meragukan kehalalan praktik perdagangan berjangka. Bagaimana menurut padangan pour pakar Islam Apa pendapat pour ulama mengenai trading forex, trading saham, indice de négoce, saham, dan komoditi Apakah Hukum Forex Trading Valas Halal Menurut Hukum Islam Mari kita ikuti selengkapnya. Jangan engkau menjual sesuatu yang tidak ada padamu, sabda Nabi Muhammad SAW, dalam sebuah hadits riwayat Abu Hurairah. Oleh sementara fuqaha (ahli fiqih Islam), hadits tersebut ditafsirkan secara saklek. Pokoknya, setiap praktik jual beli yang tidak ada barangnya pada waktu akad, haram. Penafsiran secara demikian itu, tak pelak lagi, membuat fiqih islam soudan suk memenuhi tuntutan jaman etang terus berkembang dengan perubahan-perubahannya. Karena itu, sejumlah ulama klasik yang terkenal dengan pemikiran cemerlangnya, menentang cara penafsiran yang terkesan sempit tersebut. Misalnya, Ibn al-Qayyim. Ulama bermazhab Hambali dans le berpendapat, bahwa tidak bénar jual-beli barang yang tidak ada dilarang. Baik dalam Al Quran, sunnah maupun fatwa pour sahabat, larangan itu tidak ada. Dalam Sunnah Nabi, hanya terdapat, larangan, menjual, barang, yang, belum, ada, sebagaimana, larangan, barbar, yang sudah, ada, pada, waktu, akad. Causa legis atau ilat larangan tersebut bukan ada atau tidak adanya barang, melainkan garar, ujar Dr. Syamsul Anwar, MA dari IAIN Suka Yogyakarta menjelaskan pendapat Ibn al-Qayyim. Garar adalah ketidakpastian tentang apakah barang yang et diperjual-belikan itu dapat diserahkan atau tidak. Misalnya, seseorang menjual unta yang hilang. Atau menjual barang milang orang lain, padahal tidak dibérien kewenangan oleh yang bersangkutan. Jadi, meskipun pada waktu akad barangnya tidak ada, namun ada képastian diadakan pada waktu diperlukan sehingga bisa diserahkan képada pembéli, maka jual beli tersebut sah. Sebaliknya, kendati barangnya, sudah, ada, tapi, karena, satu, lain, hal, tidak, mungkin, diserahkan, kepada, pembeli, maka jual, beli, itu, tidak sah. Perdagangan berjangka, jelas, bukan garar. Sebab, dalam kontrak berjangkanya, jenis et komoditi yang dijual-belikan sudah ditentukan. Begitu juga dengan jumlah, mutu, tempat dan waktu penyerahannya. Semuanya berjalan di atas aturan resmi yang ketat, sebagai antisipasi terjadinya praktek penyimpangan berupa penipuan satu hal yang sebetulnya bisa juga terjadi pada praktik jua-beli konvensional. Dalam perspektif hukum Islam, Perdagangan Berjangka Komoditi (PBK) (forex adalah bagian dari PBK) dapat dimasukkan ke dalam kategori almasail almuashirah atau masala-masala hukum Islam kontemporer. Karena itu, statut hukumnya dapat dikategorikan képada masalah ijtihadiyyah. Klasifikasi ijtihadiyyah masuk ke dalam wilayah fi ma la nasha fih, yakni masala hukum yang tidak mempunyai référensi nash hukum yang pasti. Dalam kategori masala hukum al-Sahrastani, ia termasuk ke dalam paradigma al-nushush qad intahat wa al-waqaI la tatanahi. Artinya, nash hukum dalam bentouk Al-Quran dan Sunnah sudah selesai tidak lagi ada tambahan. Dengan demikian, kasus-kasus hukum yang baru muncul mésti diberikan kepastian hukumnya melalui ijtihad. Dalam kasus hukum PBK, ijtihad dapat mérujuk kepada teori perubahan hukum et yang diperkenalkan Ibn Qoyyim al-Jauziyyah. Ia menjelaskan, fatwa hukum dapat berubah, karena drinka variable perubahnya, yakni: waktu, tempat, niat, tujuan dan manfaat. Teori perubahan hukum ini diturunkan dari paradigma Ilmu hukum dari gurunya Ibn Taimiya, yang menyatakan bahwa a-haqiqah fi al-ayan la fi al-adzhan. Artinya, kebenaran hukum itu dijumpai dalam kenyataan empirik bukan dalam alam pemikiran idée d'atau alam. Paradigma ini diturunkan dari prinsip hukum L'islam tenteang keadilan yang dalam Le Quran digunakan istilah al-mizan, a-qisth, al-wasth, dan al-adl. Dalam penerapannya, secara khusus masala PBK dapat dimasukkan ke dalam bidang kajian fiqh al-siyasah maliyyah, yakni politik hukum kebendaan. Dengan kata lain, PBK termasuk kajian hukum islam dalam pengertian bagaimana hukum islam diterapkan dalam masala kepemilikan atas harta benda, melalui perdagangan berjangka komoditi dalam ère globalisasi dan perdagangan bebas. Realisasi yang paling mungkin dalam rangka melindungi pelaku dan pihak-pihak yang terlibat dalam perdangangan berjangka komoditi dalam ruang dan waktu serta pertimbangan tujuan dan manfaatnya dewasa ini, sejalan dengan semangat dan bunyi UU n ° 321977 tentang PBK. Karena teori perubahan hukum seperti dijelaskan di atas, dapat menunjukkan elastisitas hukum islam dalam kelembagaan dan praktek perekonomian, maka PBK dalam sistem hukum Islam dapat dianalogikan dengan baie al-salamajl biajil. Baie al-salam dapat diartikan sebagai berikut. Al-salam atau al-salaf baie d'adalah ajl biajil, yakni memperjualbelikan sesuatu yang dengan ketentuan sifat-sifatnya yang terjamin kebenarannya. Di dalam transaksi demikien, penyerahan ras al-mal dalam bentuk uang sebagai nilai tukar didahulukan daripada penyerahan komoditi yang dimaksud dalam transaksi itu. Ulama Syafiiyah dan Hanabilah mendefinisikannya dengan: Akad atas komoditas jual beli yang diberi sifat terjamin yang ditangguhkan (berjangka) dengan harga jual yang ditetapkan di dalam bursa akad. (Aqid): kakabsahan transaksi jual beli berjangka, ditentukan oleh terpenuhinya rukun de syarat sebagai berikut: a) Rukun sebagai unsur-unsur utama yang harus ada dalam suatu peristiwa transaksi Unsur-unsur utama di dalam bay al-salam adalah: Pihak-pihak pelaku transaksi Yang, disebut, dengan, istilah, musulman, atau, musulman, ilaih. Objek transaksi (maqud alaih), yaitu barang-barang komoditi berjangka et harga tukar (ras al-mal al-salam al-muslim fih). Kalimat transaksi (Sighat aqad), yaitu ijab dan kaboul. Yang perlu diperhatikan dari unsur-unsur tersebut, adalah bahwa ijab dan qabul dinyatakan dalam bahasa dan kalimat yang jelas menunjukkan transaksi berjangka. Karena itu, ulama Syafiiyah menekankan penggunaan istilah al-salam atau al-salaf di dalam kalimat-kalimat transaksi itu, dengan alasan bahwa aqd al-salam adalah baie al-madum dengan sifat dan cara berbeda dari akad jual dan beli (acheter). Persyaratan menyangkut objek transaksi, adalah: bahwa objek transaksi harus memenuhi kejelasan mengenai: jenisnya (un yakun fi jinsin malumin), sifatnya, ukuran (kadar), jangka penyerahan, harga tukar, tempat penyerahan. Persyaratan yang harus dipenuhi oleh harga tukar (al-tsaman), adalah, Pertama, kejelasan jenis alat tukar, yaitu dirham, dinar, roupie atau dolar dsb atau barang-barang yang dapat ditimbang, disukat, dsb. Kedua, kejelasan jenis alat tukar apakah roupie, dolar Amerika, dolar Singapura, dst. Apakah timbangan yang disepakati dalam bentuk kilogramme, étang, dst. Kejelasan tentang kualitas objek transaksi, apakah kualitas istimewa, baik sedang atau buruk. Syarat-syarat di atas ditetapkan dengan maksud menghilangkan jahalah fi al-aqd atau alasan ketidaktahuan kondisi-kondisi barang pada saat transaksi. Sebab hal ini akan mengakibatkan terjadinya perselisihan d'antara pelaku transaksi, le yang akan merusak nilai transaksi. Kejelasan jumlah harga tukar. Penjelasan singkat di atas nampaknya et dabat memberkan kejelasan kebolehan PBK. Kalaupun dalam pelaksanaannya masih ada pihak-pihak yang merasa dirugikan dengan peraturan perundang-undangan yang ada, maka dapatlah digunakan kaidah hukum atau maximal juridique yang berbunyi: ma la yudrak kulluh la yutrak kulluh. Apa yang tidak dapat dilaksanakan semouanya, maka tidak perlu ditinggalkan keseluruhannya. Dengan demikian, hukum dan pelaksanaan PBK sampai batas-batas tertentu boleh dinyatakan dapat diterima atau setidak-tidaknya sesuai dengan semangat jiwa norma hukum Islam, dengan menganalogikan kepada baie al-salam. 1. Les contrats d'échange de base Il existe un consensus général entre les juristes islamiques sur le fait que les devises des différents pays peuvent être échangées sur une base spot à un taux différent de l'unité puisque les monnaies de différents pays sont des entités distinctes avec des valeurs différentes ou une valeur intrinsèque , Et le pouvoir d'achat. Il semble également y avoir un accord général entre la majorité des universitaires selon lequel les échanges de devises à terme ne sont pas autorisés, c'est-à-dire lorsque les droits et obligations des deux parties concernent une date ultérieure. Toutefois, les juristes divergent considérablement lorsque les droits de l'une ou l'autre des parties, qui sont les mêmes que les obligations de la contrepartie, sont reportés à une date ultérieure. Pour élaborer, considérons l'exemple de deux individus A et B appartenant à deux pays différents, l'Inde et les États-Unis respectivement. A a l'intention de vendre des roupies indiennes et d'acheter des dollars américains. L'inverse est vrai pour B. Le taux de change roupie-dollar convenu est de 1:20 et la transaction implique l'achat et la vente de 50. La première situation est que A effectue un paiement au comptant de Rs1000 à B et accepte le paiement de 50 de B. La transaction est réglée sur une base ponctuelle des deux extrémités. Ces transactions sont valables et Islamiquement permises. Il n'y a pas deux opinions à peu près identiques. La deuxième possibilité est que le règlement de la transaction des deux extrémités est reporté à une date future, disons après six mois à partir de maintenant. Cela implique que A et B fassent et acceptent le paiement de Rs1000 ou 50, selon le cas, après six mois. Le point de vue prédominant est qu'un tel contrat n'est pas permissible sur le plan islamique. Une opinion minoritaire le juge admissible. Le troisième scénario est que la transaction est partiellement réglée à partir d'une extrémité seulement. Par exemple, A fait un paiement de Rs1000 maintenant à B en lieu et place d'une promesse par B de lui payer 50 après six mois. Alternativement, A accepte 50 maintenant de B et promet de lui payer Rs1000 après six mois. Il existe des vues diamétralement opposées sur la licéité de ces contrats qui s'élèvent à bai-salam en devises. Le but de cet article est de présenter une analyse complète des différents arguments à l'appui et contre la permissibilité de ces contrats de base impliquant des devises. La première forme de contrat impliquant l'échange de contre-valeurs sur une base spot est au-delà de toute sorte de controverse. La recevabilité ou non du second type de contrat dans lequel la livraison d'une des contre-valeurs est reportée à une date ultérieure est généralement discutée dans le cadre de la prohibition riba. Par conséquent, nous discuterons en détail de ce contrat à la section 2 traitant de la question de l'interdiction de l'riba. La recevabilité de la troisième forme de contrat dans laquelle la livraison des deux contre-valeurs est reportée est généralement discutée dans le cadre de la réduction du risque et de l'incertitude ou du gharar impliqués dans ces contrats. C'est donc le thème central de la section 3 qui traite de la question du gharar. Section 4 tentatives d'une vue holistique de la charia relie les questions comme aussi l'importance économique des formes de base de la passation de contrats sur le marché des devises. 2. La question de la prohibition de Riba La divergence de vues1 sur la licéité ou non des contrats de change en devises peut être tracée principalement à la question de l'interdiction riba. La nécessité d'éliminer l'riba dans toutes les formes de contrats d'échange est d'une importance capitale. Riba dans son contexte charia est généralement défini2 comme un gain illicite dérivé de l'inégalité quantitative des contre-valeurs dans toute transaction censée effectuer l'échange de deux ou plusieurs espèces (anwa) appartenant au même genre (jins) et régies par La même cause efficace (illa). Riba est généralement classé dans riba al-fadl (excès) et riba al-nasia (report), qui indiquent un avantage illégal par voie d'excès ou de report, respectivement. L'interdiction de la première est obtenue par une stipulation que le taux d'échange entre les objets est l'unité et aucun gain n'est permise à l'une ou l'autre partie. Ce dernier type d'riba est interdit en interdisant le règlement différé et en veillant à ce que l'opération soit réglée sur place par les deux parties. Une autre forme d'riba est appelée riba al-jahiliyya ou riba pré-islamique qui survient lorsque le prêteur demande à l'emprunteur à la date d'échéance si ce dernier règle la dette ou l'augmente. L'augmentation est accompagnée de la tarification des intérêts sur le montant initialement emprunté. L'interdiction de riba dans l'échange de monnaies appartenant à différents pays nécessite un processus d'analogie (qiyas). Et dans un tel exercice impliquant l'analogie (qiyas), la cause efficace (illa) joue un rôle extrêmement important. C'est une cause efficace commune (illa), qui relie l'objet de l'analogie à son sujet, dans l'exercice du raisonnement analogique. La cause efficace appropriée (illa) en cas de contrats d'échange a été diversement définie par les grandes écoles de Fiqh. Cette différence se reflète dans le raisonnement analogue pour les monnaies de papier appartenant à différents pays. Une question d'une importance considérable dans le processus de raisonnement analogue concerne la comparaison entre les monnaies de papier avec l'or et l'argent. Au début de l'Islam, l'or et l'argent remplissaient toutes les fonctions de l'argent (thaman). Les monnaies étaient faites d'or et d'argent avec une valeur intrinsèque connue (quantum d'or ou d'argent contenu dans eux). Ces monnaies sont décrites comme thaman haqiqi, ou naqdain dans la littérature Fiqh. Celles-ci étaient universellement acceptables comme principal moyen d'échange, ce qui représentait une grande partie des transactions. De nombreux autres produits, tels que divers métaux inférieurs, ont également servi de moyens d'échange, mais avec une acceptabilité limitée. Ceux-ci sont décrits comme fals dans la littérature Fiqh. Ceux-ci sont également connus sous le nom de thaman istalahi en raison du fait que leur acceptabilité découle non de leur valeur intrinsèque, mais en raison du statut accordé par la société pendant une période particulière de temps. Les deux formes de monnaies susmentionnées ont été traitées très différemment par les premiers juristes islamiques du point de vue de la licéité des contrats qui les concernent. La question qui doit être résolue est de savoir si les monnaies de papier de l'époque actuelle relèvent de la première catégorie ou de la seconde. Selon une opinion, ces derniers devraient être traités au pair avec le thaman haqiqi ou l'or et l'argent, puisqu'ils servent de principal moyen d'échange et d'unité de compte comme celui-ci. Par conséquent, par un raisonnement analogue, toutes les normes et injonctions relatives à la charia applicables à thaman haqiqi devraient également s'appliquer au papier-monnaie. L'échange de thaman haqiqi est connu sous le nom de bai-sarf et, par conséquent, les transactions en monnaies de papier devraient être régies par les règles de la charia pertinentes pour bai-sarf. La position contraire prétend que les monnaies de papier doivent être traitées de la même manière que false ou thaman istalahi, du fait que leur valeur nominale est différente de leur valeur intrinsèque. Leur acceptabilité découle de leur statut juridique au sein du pays national ou de l'importance économique mondiale (comme dans le cas des dollars américains, par exemple). 2.1. Synthèse de vues alternatives 2.1.1. La prohibition de riba est basée sur la tradition selon laquelle le saint prophète (paix soit sur lui) a dit: Vendez de l'or pour l'or, de l'argent pour l'argent, du blé pour le blé, de l'orge pour l'orge, de la date pour la date, Sel pour le sel, dans les mêmes quantités sur place et quand les produits sont différents, vendez comme il vous convient, mais sur place. Ainsi, l'interdiction de riba s'applique principalement aux deux métaux précieux (or et argent) et à quatre autres produits (blé, orge, dattes et sel). Il s'applique également, par analogie (qiyas) à toutes les espèces qui sont gouvernées par la même cause efficace (illa) ou qui appartiennent à l'un quelconque des genres des six objets cités dans la tradition. Cependant, il n'y a pas d'accord général entre les différentes écoles de Fiqh et même les universitaires appartenant à la même école sur la définition et l'identification de la cause efficace (illa) de riba. Pour les Hanafis, la cause efficace (illa) de riba a deux dimensions: les articles échangés appartiennent au même genre (jins), ceux-ci possèdent le poids (wazan) ou la mesurabilité (kiliyya). Si dans un échange donné, les deux éléments de la cause efficace (illa) sont présents, c'est-à-dire que les contre-valeurs échangées appartiennent au même genre (jins) et sont toutes pondérables ou toutes mesurables, alors aucun gain n'est admissible (le taux de change doit Être égal à l'unité) et l'échange doit être sur une base ponctuelle. Dans le cas de l'or et de l'argent, les deux éléments de la cause efficace (illa) sont: l'unité du genre (jins) et la pesabilité. C'est aussi la vue de Hanbali selon une version3. Ainsi, lorsque l'or est échangé contre de l'or, ou que l'argent est échangé contre de l'argent, seules les transactions au comptant sans gain sont permises. Il est également possible que, dans un échange donné, l'un des deux éléments de la cause efficace (illa) soit présent et l'autre absent. Par exemple, si les articles échangés sont tous pondérables ou mesurables, mais appartiennent à des genres différents (jins) ou, si les articles échangés appartiennent au même genre (jins) mais aucun n'est mesurable ni pesable, alors échangez avec gain (à un taux différent de Unité) est permise, mais l'échange doit être sur une base ponctuelle. Ainsi, lorsque l'or est échangé contre de l'argent, le taux peut être différent de l'unité, mais aucun règlement différé n'est autorisé. Si aucun des deux éléments de cause efficace (illa) de riba ne sont présents dans un échange donné, alors aucune des injonctions pour l'interdiction riba ne s'applique. L'échange peut avoir lieu avec ou sans gain et à la fois sur une base ponctuelle ou différée. Considérant le cas de l'échange impliquant des monnaies de papier appartenant à des pays différents, l'interdiction de riba exigerait une recherche pour la cause efficace (illa). Les monnaies appartenant à des pays différents sont des entités clairement distinctes qui sont monnaie légale dans des limites géographiques spécifiques avec une valeur intrinsèque différente ou un pouvoir d'achat. Par conséquent, une grande majorité d'érudits affirment à juste titre qu'il n'y a pas d'unité de genre (jins). En outre, ils ne sont ni pesables ni mesurables. Ceci conduit à la conclusion directe qu'aucun des deux éléments de la cause efficace (illa) de riba n'existe dans un tel échange. Ainsi, l'échange peut se faire librement de toute injonction concernant le taux de change et le mode de règlement. La logique sous-jacente à cette position n'est pas difficile à comprendre. La valeur intrinsèque des monnaies de papier appartenant à des pays différents diffèrent, car elles ont un pouvoir d'achat différent. En outre, la valeur intrinsèque ou la valeur des monnaies de papier ne peut être identifié ou évalué à la différence de l'or et l'argent qui peut être pesé. Par conséquent, ni la présence de riba al-fadl (par excès), ni riba al-nasia (par report) peuvent être établies. L'école Shafii de Fiqh considère la cause efficiente (illa) dans le cas de l'or et l'argent pour être leur propriété d'être monnaie (thamaniyya) ou le moyen d'échange, unité de compte et de stockage de valeur. C'est aussi la vue de Maliki. Selon une version de ce point de vue, même si le papier ou le cuir est fait le moyen d'échange et est donné le statut de monnaie, alors toutes les règles concernant le naqdain, ou l'or et l'argent s'appliquent à eux. Ainsi, selon cette version, l'échange impliquant des devises de différents pays à un taux différent de l'unité est admissible, mais doit être réglé sur une base spot. Une autre version des deux écoles de pensée ci-dessus est que la cause efficiente ci-dessus (illa) de la monnaie (thamaniyya) est spécifique à l'or et l'argent, et ne peut pas être généralisée. Autrement dit, tout autre objet, s'il est utilisé comme moyen d'échange, ne peut être inclus dans sa catégorie. Par conséquent, selon cette version, les injonctions de la charia pour l'interdiction riba ne sont pas applicables aux monnaies de papier. Les devises appartenant à différents pays peuvent être échangées avec ou sans gain et à la fois sur une base spot ou différée. Les partisans de la version antérieure citent le cas de l'échange de monnaies de papier appartenant au même pays en défense de leur version. L'opinion consensuelle des juristes dans ce cas est que cet échange doit être sans gain ou à un taux égal à l'unité et doit être réglé sur une base spot. Si l'on considère l'Hanafi et la première version de la position Hanbali, alors, dans ce cas, seule une dimension de la cause efficace (illa) est présente, c'est-à-dire qu'elle appartient au même genre (jins ). Mais les monnaies de papier ne sont ni pesables ni mesurables. Par conséquent, la loi Hanafi permettrait apparemment d'échanger des quantités différentes de la même monnaie sur une base ponctuelle. De même, si la cause efficace de la monnaie (thamaniyya) est spécifique à l'or et à l'argent, la loi Shafii et Maliki le permettrait également. Inutile de dire que cela équivaut à permettre des emprunts et des prêts à base d'riba. Cela montre que c'est la première version de la pensée Shafii et Maliki qui sous-tend la décision consensuelle d'interdiction de gain et de règlement différé en cas d'échange de monnaies appartenant au même pays. Selon les promoteurs, étendre cette logique à l'échange de devises de différents pays impliquerait que l'échange avec gain ou à un taux différent de l'unité est permise (puisqu'il n'y a pas d'unité de jins), mais le règlement doit être sur une base spot. 2.1.2 Comparaison entre change et Bai-Sarf Bai-sarf est défini dans la littérature Fiqh comme un échange impliquant thaman haqiqi, défini comme l'or et l'argent, qui a servi de principal moyen d'échange pour presque toutes les transactions majeures. Les partisans de l'idée que tout échange de devises de différents pays est le même que le bai-sarf soutiennent que, à l'époque actuelle, les monnaies de papier ont efficacement et complètement remplacé l'or et l'argent comme moyen d'échange. Par conséquent, par analogie, l'échange impliquant de telles monnaies devrait être régi par les mêmes règles et injonctions de la charia que bai-sarf. Il est également soutenu que si un règlement différé par les parties au contrat est permis, cela ouvrirait les possibilités de riba-al nasia. Les adversaires de la catégorisation des échanges de devises avec bai-sarf soulignent cependant que l'échange de toutes les formes de monnaie (thaman) ne peut pas être qualifié de bai-sarf. Selon ce point de vue, le bai-sarf implique l'échange de monnaies d'or et d'argent (thaman haqiqi ou naqdain) et non pas de monnaie prononcée comme telle par les autorités étatiques (thaman istalahi). Les monnaies actuelles sont des exemples de ce genre. Ces érudits trouvent appui dans ces écrits qui affirment que si les marchandises d'échange ne sont pas de l'or ou de l'argent (même si l'un d'eux est de l'or ou de l'argent) alors, l'échange ne peut pas être qualifié de bai-sarf. Les dispositions concernant le bai-sarf ne seraient pas non plus applicables à ces échanges. Selon l'imam Sarakhsi4, lorsqu'un particulier achète des faux ou des pièces faites de métaux inférieurs, tels que le cuivre (thaman istalahi) pour les dirhams (thaman haqiqi) et en effectue un paiement au comptant, mais le vendeur n'a pas de faux à ce moment , Un tel échange est autorisé. La possession de marchandises échangées par les deux parties n'est pas une condition préalable (alors que dans le cas de bai-sarf, il est.) Il existe un certain nombre de références similaires qui indiquent que les juristes ne classent pas un échange de faux (thaman istalahi) Thaman istalahi) ou d'or ou d'argent (thaman haqiqi), comme bai-sarf. Par conséquent, les échanges de devises de deux pays différents qui ne peuvent être qualifiés que de thaman istalahi ne peuvent être classés en bai-sarf. La contrainte concernant le règlement au comptant ne peut pas non plus être imposée à de telles transactions. It should be noted here that the definition of bai-sarf is provided Fiqh literature and there is no mention of the same in the holy traditions. The traditions mention about riba, and the sale and purchase of gold and silver (naqdain) which may be a major source of riba, is described as bai-sarf by the Islamic jurists. It should also be noted that in Fiqh literature, bai-sarf implies exchange of gold or silver only whether these are currently being used as medium of exchange or not. Exchange involving dinars and gold ornaments, both quality as bai-sarf. Various jurists have sought to clarify this point and have defined sarf as that exchange in which both the commodities exchanged are in the nature of thaman, not necessarily thaman themselves. Hence, even when one of the commodities is processed gold (say, ornaments), such exchange is called bai-sarf. Proponents of the view that currency exchange should be treated in a manner similar to bai-sarf also derive support from writings of eminent Islamic jurists. According to Imam Ibn Taimiya anything that performs the functions of medium of exchange, unit of account, and store of value is called thaman, (not necessarily limited to gold amp silver). Similar references are available in the writings of Imam Ghazzali5 As far as the views of Imam Sarakhshi is concerned regarding exchange involving fals, according to them, some additional points need to be taken note of. In the early days of Islam, dinars and dirhams made of gold and silver were mostly used as medium of exchange in all major transactions. Only the minor ones were settled with fals. In other words, fals did not possess the characteristics of money or thamaniyya in full and was hardly used as store of value or unit of account and was more in the nature of commodity. Hence there was no restriction on purchase of the same for gold and silver on a deferred basis. The present day currencies have all the features of thaman and are meant to be thaman only. The exchange involving currencies of different countries is same as bai-sarf with difference of jins and hence, deferred settlement would lead to riba al-nasia. Dr Mohamed Nejatullah Siddiqui illustrates this possibility with an example6. He writes In a given moment in time when the market rate of exchange between dollar and rupee is 1:20, if an individual purchases 50 at the rate of 1:22 (settlement of his obligation in rupees deferred to a future date), then it is highly probable that he is. in fact, borrowing Rs. 1000 now in lieu of a promise to repay Rs. 1100 on a specified later date. (Since, he can obtain Rs 1000 now, exchanging the 50 purchased on credit at spot rate) Thus, sarf can be converted into interest-based borrowing amp lending. 2.1.3 Defining Thamaniyya is the Key It appears from the above synthesis of alternative views that the key issue seems to be a correct definition of thamaniyya. For instance, a fundamental question that leads to divergent positions on permissibility relates to whether thamaniyya is specific to gold and silver, or can be associated with anything that performs the functions of money. We raise some issues below which may be taken into account in any exercise in reconsideration of alternative positions. It should be appreciated that thamaniyya may not be absolute and may vary in degrees. It is true that paper currencies have completely replaced gold and silver as medium of exchange, unit of account and store of value. In this sense, paper currencies can be said to possess thamaniyya. However, this is true for domestic currencies only and may not be true for foreign currencies. In other words, Indian rupees possess thamaniyya within the geographical boundaries of India only, and do not have any acceptability in US. These cannot be said to possess thamaniyya in US unless a US citizen can use Indian rupees as a medium of exchange, or unit of account, or store of value. In most cases such a possibility is remote. This possibility is also a function of the exchange rate mechanism in place, such as, convertibility of Indian rupees into US dollars, and whether a fixed or floating exchange rate system is in place. For example, assuming free convertibility of Indian rupees into US dollars and vice versa, and a fixed exchange rate system in which the rupee-dollar exchange rate is not expected to increase or decrease in the foreseeable future, thamaniyya of rupee in US is considerably improved. The example cited by Dr Nejatullah Siddiqui also appears quite robust under the circumstances. Permission to exchange rupees for dollars on a deferred basis (from one end, of course) at a rate different from the spot rate (official rate which is likely to remain fixed till the date of settlement) would be a clear case of interest-based borrowing and lending. However, if the assumption of fixed exchange rate is relaxed and the present system of fluctuating and volatile exchange rates is assumed to be the case, then it can be shown that the case of riba al-nasia breaks down. We rewrite his example: In a given moment in time when the market rate of exchange between dollar and rupee is 1:20, if an individual purchases 50 at the rate of 1:22 (settlement of his obligation in rupees deferred to a future date), then it is highly probable that he is. in fact, borrowing Rs. 1000 now in lieu of a promise to repay Rs. 1100 on a specified later date. (Since, he can obtain Rs 1000 now, exchanging the 50 purchased on credit at spot rate) This would be so, only if the currency risk is non-existent (exchange rate remains at 1:20), or is borne by the seller of dollars (buyer repays in rupees and not in dollars). If the former is true, then the seller of the dollars (lender) receives a predetermined return of ten percent when he converts Rs1100 received on the maturity date into 55 (at an exchange rate of 1:20). However, if the latter is true, then the return to the seller (or the lender) is not predetermined. It need not even be positive. For example, if the rupee-dollar exchange rate increases to 1:25, then the seller of dollar would receive only 44 (Rs 1100 converted into dollars) for his investment of 50. Here two points are worth noting. First, when one assumes a fixed exchange rate regime, the distinction between currencies of different countries gets diluted. The situation becomes similar to exchanging pounds with sterlings (currencies belonging to the same country) at a fixed rate. Second, when one assumes a volatile exchange rate system, then just as one can visualize lending through the foreign currency market (mechanism suggested in the above example), one can also visualize lending through any other organized market (such as, for commodities or stocks.) If one replaces dollars for stocks in the above example, it would read as: In a given moment in time when the market price of stock X is Rs 20, if an individual purchases 50 stocks at the rate of Rs 22 (settlement of his obligation in rupees deferred to a future date), then it is highly probable that he is. in fact, borrowing Rs. 1000 now in lieu of a promise to repay Rs. 1100 on a specified later date. (Since, he can obtain Rs 1000 now, exchanging the 50 stocks purchased on credit at current price) In this case too as in the earlier example, returns to the seller of stocks may be negative if stock price rises to Rs 25 on the settlement date. Hence, just as returns in the stock market or commodity market are Islamically acceptable because of the price risk, so are returns in the currency market because of fluctuations in the prices of currencies. A unique feature of thaman haqiqi or gold and silver is that the intrinsic worth of the currency is equal to its face value. Thus, the question of different geographical boundaries within which a given currency, such as, dinar or dirham circulates, is completely irrelevant. Gold is gold whether in country A or country B. Thus, when currency of country A made of gold is exchanged for currency of country B, also made of gold, then any deviation of the exchange rate from unity or deferment of settlement by either party cannot be permitted as it would clearly involve riba al-fadl and also riba al-nasia. However, when paper currencies of country A is exchanged for paper currency of country B, the case may be entirely different. The price risk (exchange rate risk), if positive, would eliminate any possibility of riba al-nasia in the exchange with deferred settlement. However, if price risk (exchange rate risk) is zero, then such exchange could be a source of riba al-nasia if deferred settlement is permitted7. Another point that merits serious consideration is the possibility that certain currencies may possess thamaniyya, that is, used as a medium of exchange, unit of account, or store of value globally, within the domestic as well as foreign countries. For instance, US dollar is legal tender within US it is also acceptable as a medium of exchange or unit of account for a large volume of transactions across the globe. Thus, this specific currency may be said to possesses thamaniyya globally, in which case, jurists may impose the relevant injunctions on exchanges involving this specific currency to prevent riba al-nasia. The fact is that when a currency possesses thamaniyya globally, then economic units using this global currency as the medium of exchange, unit of account or store of value may not be concerned about risk arising from volatility of inter-country exchange rates. At the same time, it should be recognized that a large majority of currencies do not perform the functions of money except within their national boundaries where these are legal tender. Riba and risk cannot coexist in the same contract. The former connotes a possibility of returns with zero risk and cannot be earned through a market with positive price risk. As has been discussed above, the possibility of riba al-fadl or riba al-nasia may arise in exchange when gold or silver function as thaman or when the exchange involves paper currencies belonging to the same country or when the exchange involves currencies of different countries following a fixed exchange rate system. The last possibility is perhaps unIslamic8 since price or exchange rate of currencies should be allowed to fluctuate freely in line with changes in demand and supply and also because prices should reflect the intrinsic worth or purchasing power of currencies. The foreign currency markets of today are characterised by volatile exchange rates. The gains or losses made on any transaction in currencies of different countries, are justified by the risk borne by the parties to the contract. 2.1.4. Possibility of Riba with Futures and Forwards So far, we have discussed views on the permissibility of bai salam in currencies, that is, when the obligation of only one of the parties to the exchange is deferred. What are the views of scholars on deferment of obligations of both parties. Typical example of such contracts are forwards and futures9. According to a large majority of scholars, this is not permissible on various grounds, the most important being the element of risk and uncertainty (gharar) and the possibility of speculation of a kind which is not permissible. This is discussed in section 3. However, another ground for rejecting such contracts may be riba prohibition. In the preceding paragraph we have discussed that bai salam in currencies with fluctuating exchange rates can not be used to earn riba because of the presence of currency risk. It is possible to demonstrate that currency risk can be hedged or reduced to zero with another forward contract transacted simultaneously. And once risk is eliminated, the gain clearly would be riba. We modify and rewrite the same example: In a given moment in time when the market rate of exchange between dollar and rupee is 1:20, an individual purchases 50 at the rate of 1:22 (settlement of his obligation in rupees deferred to a future date), and the seller of dollars also hedges his position by entering into a forward contract to sell Rs1100 to be received on the future date at a rate of 1:20, then it is highly probable that he is. in fact, borrowing Rs. 1000 now in lieu of a promise to repay Rs. 1100 on a specified later date. (Since, he can obtain Rs 1000 now, exchanging the 50 dollars purchased on credit at spot rate) The seller of the dollars (lender) receives a predetermined return of ten percent when he converts Rs1100 received on the maturity date into 55 dollars (at an exchange rate of 1:20) for his investment of 50 dollars irrespective of the market rate of exchange prevailing on the date of maturity. Another simple possible way to earn riba may even involve a spot transaction and a simultaneous forward transaction. For example, the individual in the above example purchases 50 on a spot basis at the rate of 1:20 and simultaneously enters into a forward contract with the same party to sell 50 at the rate of 1:21 after one month. In effect this implies that he is lending Rs1000 now to the seller of dollars for one month and earns an interest of Rs50 (he receives Rs1050 after one month. This is a typical buy-back or repo (repurchase) transaction so common in conventional banking.10 3. The Issue of Freedom from Gharar Gharar, unlike riba, does not have a consensus definition. In broad terms, it connotes risk and uncertainty. It is useful to view gharar as a continuum of risk and uncertainty wherein the extreme point of zero risk is the only point that is well-defined. Beyond this point, gharar becomes a variable and the gharar involved in a real life contract would lie somewhere on this continuum. Beyond a point on this continuum, risk and uncertainty or gharar becomes unacceptable11. Jurists have attempted to identify such situations involving forbidden gharar. A major factor that contributes to gharar is inadequate information (jahl) which increases uncertainty. This is when the terms of exchange, such as, price, objects of exchange, time of settlement etc. are not well-defined. Gharar is also defined in terms of settlement risk or the uncertainty surrounding delivery of the exchanged articles. Islamic scholars have identified the conditions which make a contract uncertain to the extent that it is forbidden. Each party to the contract must be clear as to the quantity, specification, price, time, and place of delivery of the contract. A contract, say, to sell fish in the river involves uncertainty about the subject of exchange, about its delivery, and hence, not Islamically permissible. The need to eliminate any element of uncertainty inherent in a contract is underscored by a number of traditions.12 An outcome of excessive gharar or uncertainty is that it leads to the possibility of speculation of a variety which is forbidden. Speculation in its worst form, is gambling. The holy Quran and the traditions of the holy prophet explicitly prohibit gains made from games of chance which involve unearned income. The term used for gambling is maisir which literally means getting something too easily, getting a profit without working for it. Apart from pure games of chance, the holy prophet also forbade actions which generated unearned incomes without much productive efforts.13 Here it may be noted that the term speculation has different connotations. It always involves an attempt to predict the future outcome of an event. But the process may or may not be backed by collection, analysis and interpretation of relevant information. The former case is very much in conformity with Islamic rationality. An Islamic economic unit is required to assume risk after making a proper assessment of risk with the help of information. All business decisions involve speculation in this sense. It is only in the absence of information or under conditions of excessive gharar or uncertainty that speculation is akin to a game of chance and is reprehensible. 3.2 Gharar amp Speculation with of Futures amp Forwards Considering the case of the basic exchange contracts highlighted in section 1, it may be noted that the third type of contract where settlement by both the parties is deferred to a future date is forbidden, according to a large majority of jurists on grounds of excessive gharar. Futures and forwards in currencies are examples of such contracts under which two parties become obliged to exchange currencies of two different countries at a known rate at the end of a known time period. For example, individuals A and B commit to exchange US dollars and Indian rupees at the rate of 1: 22 after one month. If the amount involved is 50 and A is the buyer of dollars then, the obligations of A and B are to make a payments of Rs1100 and 50 respectively at the end of one month. The contract is settled when both the parties honour their obligations on the future date. Traditionally, an overwhelming majority of Sharia scholars have disapproved such contracts on several grounds. The prohibition applies to all such contracts where the obligations of both parties are deferred to a future date, including contracts involving exchange of currencies. An important objection is that such a contract involves sale of a non-existent object or of an object not in the possession of the seller. This objection is based on several traditions of the holy prophet.14 There is difference of opinion on whether the prohibition in the said traditions apply to foodstuffs, or perishable commodities or to all objects of sale. There is, however, a general agreement on the view that the efficient cause (illa) of the prohibition of sale of an object which the seller does not own or of sale prior to taking possession is gharar, or the possible failure to deliver the goods purchased. Is this efficient cause (illa) present in an exchange involving future contracts in currencies of different countries. In a market with full and free convertibility or no constraints on the supply of currencies, the probability of failure to deliver the same on the maturity date should be no cause for concern. Further, the standardized nature of futures contracts and transparent operating procedures on the organized futures markets15 is believed to minimize this probability. Some recent scholars have opined in the light of the above that futures, in general, should be permissible. According to them, the efficient cause (illa), that is, the probability of failure to deliver was quite relevant in a simple, primitive and unorganized market. It is no longer relevant in the organized futures markets of today16. Such contention, however, continues to be rejected by the majority of scholars. They underscore the fact that futures contracts almost never involve delivery by both parties. On the contrary, parties to the contract reverse the transaction and the contract is settled in price difference only. For example, in the above example, if the currency exchange rate changes to 1: 23 on the maturity date, the reverse transaction for individual A would mean selling 50 at the rate of 1:23 to individual B. This would imply A making a gain of Rs50 (the difference between Rs1150 and Rs1100). This is exactly what B would lose. It may so happen that the exchange rate would change to 1:21 in which case A would lose Rs50 which is what B would gain. This obviously is a zero-sum game in which the gain of one party is exactly equal to the loss of the other. This possibility of gains or losses (which theoretically can touch infinity) encourages economic units to speculate on the future direction of exchange rates. Since exchange rates fluctuate randomly, gains and losses are random too and the game is reduced to a game of chance. There is a vast body of literature on the forecastability of exchange rates and a large majority of empirical studies have provided supporting evidence on the futility of any attempt to make short-run predictions. Exchange rates are volatile and remain unpredictable at least for the large majority of market participants. Needless to say, any attempt to speculate in the hope of the theoretically infinite gains is, in all likelihood, a game of chance for such participants. While the gains, if they materialize, are in the nature of maisir or unearned gains, the possibility of equally massive losses do indicate a possibility of default by the loser and hence, gharar. 3.3. Risk Management in Volatile Markets Hedging or risk reduction adds to planning and managerial efficiency. The economic justification of futures and forwards is in term of their role as a device for hedging. In the context of currency markets which are characterized by volatile rates, such contracts are believed to enable the parties to transfer and eliminate risk arising out of such fluctuations. For example, modifying the earlier example, assume that individual A is an exporter from India to US who has already sold some commodities to B, the US importer and anticipates a cashflow of 50 (which at the current market rate of 1:22 mean Rs 1100 to him) after one month. There is a possibility that US dollar may depreciate against Indian rupee during these one month, in which case A would realize less amount of rupees for his 50 ( if the new rate is 1:21, A would realize only Rs1050 ). Hence, A may enter into a forward or future contract to sell 50 at the rate of 1:21.5 at the end of one month (and thereby, realize Rs1075) with any counterparty which, in all probability, would have diametrically opposite expectations regarding future direction of exchange rates. In this case, A is able to hedge his position and at the same time, forgoes the opportunity of making a gain if his expectations do not materialize and US dollar appreciates against Indian rupee (say, to 1:23 which implies that he would have realized Rs1150, and not Rs1075 which he would realize now.) While hedging tools always improve planning and hence, performance, it should be noted that the intention of the contracting party whether to hedge or to speculate, can never be ascertained. It may be noted that hedging can also be accomplished with bai salam in currencies. As in the above example, exporter A anticipating a cash inflow of 50 after one month and expecting a depreciation of dollar may go for a salam sale of 50 (with his obligation to pay 50 deferred by one month.) Since he is expecting a dollar depreciation, he may agree to sell 50 at the rate of 1: 21.5. There would be an immediate cash inflow in Rs 1075 for him. The question may be, why should the counterparty pay him rupees now in lieu of a promise to be repaid in dollars after one month. As in the case of futures, the counterparty would do so for profit, if its expectations are diametrically opposite, that is, it expects dollar to appreciate. For example, if dollar appreciates to 1: 23 during the one month period, then it would receive Rs1150 for Rs 1075 it invested in the purchase of 50. Thus, while A is able to hedge its position, the counterparty is able to earn a profit on trading of currencies. The difference from the earlier scenario is that the counterparty would be more restrained in trading because of the investment required, and such trading is unlikely to take the shape of rampant speculation. 4. Summary amp Conclusion Currency markets of today are characterized by volatile exchange rates. This fact should be taken note of in any analysis of the three basic types of contracts in which the basis of distinction is the possibility of deferment of obligations to future. We have attempted an assessment of these forms of contracting in terms of the overwhelming need to eliminate any possibility of riba, minimize gharar, jahl and the possibility of speculation of a kind akin to games of chance. In a volatile market, the participants are exposed to currency risk and Islamic rationality requires that such risk should be minimized in the interest of efficiency if not reduced to zero. It is obvious that spot settlement of the obligations of both parties would completely prohibit riba, and gharar, and minimize the possibility of speculation. However, this would also imply the absence of any technique of risk management and may involve some practical problems for the participants. At the other extreme, if the obligations of both the parties are deferred to a future date, then such contracting, in all likelihood, would open up the possibility of infinite unearned gains and losses from what may be rightly termed for the majority of participants as games of chance. Of course, these would also enable the participants to manage risk through complete risk transfer to others and reduce risk to zero. It is this possibility of risk reduction to zero which may enable a participant to earn riba. Future is not a new form of contract. Rather the justification for proscribing it is new. If in a simple primitive economy, it was prevention of gharar relating to delivery of the exchanged article, in todays complex financial system and organized exchanges, it is prevention of speculation of kind which is unIslamic and which is possible under excessive gharar involved in forecasting highly volatile exchange rates. Such speculation is not just a possibility, but a reality. The precise motive of an economic unit entering into a future contract speculation or hedging may not ascertainable ( regulators may monitor end use, but such regulation may not be very practical, nor effective in a free market). Empirical evidence at a macro level, however, indicates the former to be the dominant motive. The second type of contracting with deferment of obligations of one of the parties to a future date falls between the two extremes. While Sharia scholars have divergent views about its permissibility, our analysis reveals that there is no possibility of earning riba with this kind of contracting. The requirement of spot settlement of obligations of atleast one party imposes a natural curb on speculation, though the room for speculation is greater than under the first form of contracting. The requirement amounts to imposition of a hundred percent margin which, in all probability, would drive away the uninformed speculator from the market. This should force the speculator to be a little more sure of his expectations by being more informed. When speculation is based on information it is not only permissible, but desirable too. Bai salam would also enable the participants to manage risk. At the same time, the requirement of settlement from one end would dampen the tendency of many participants to seek a complete transfer of perceived risk and encourage them to make a realistic assessment of the actual risk. Notes amp References 1. These diverse views are reflected in the papers presented at the Fourth Fiqh Seminar organized by the Islamic Fiqh Academy, India in 1991 which were subsequently published in Majalla Fiqh Islami, part 4 by the Academy. The discussion on riba prohibition draws on these views. 2. Nabil Saleh, Unlawful gain and Legitimate Profit in Islamic Law, Graham and Trotman, London, 1992, p.16 3. Ibn Qudama, al-Mughni, vol.4, pp.5-9 4. Shams al Din al Sarakhsi, al-Mabsut, vol 14, pp 24-25 5. Paper presented by Abdul Azim Islahi at the Fourth Fiqh Seminar organized by Islamic Fiqh Academy, India in 1991. 6. Paper by Dr M N Siddiqui highlighting the issue was circulated among all leading Fiqh scholars by the Islamic Fiqh Academy, India for their views and was the main theme of deliberations during the session on Currency Exchange at the Fourth Fiqh Seminar held in 1991. 7. It is contended by some that the above example may be modified to show the possibility of riba with spot settlement too. In a given moment in time when the market rate of exchange between dollar and rupee is 1:20, if an individual purchases 50 at the rate of 1:22 (settlement of his obligation also on a spot basis), then it amounts to the seller of dollars exchanging 50 with 55 on a spot basis (Since, he can obtain Rs 1100 now, exchange them for 55 at spot rate of 1:20) Thus, spot settlement can also be a clear source of riba. Does this imply that spot settlement should be proscribed too. The fallacy in the above and earlier examples is that there is no single contract but multiple contracts of exchange occurring at different points in time (true even in the above case). Riba can be earned only when the spot rate of 1:20 is fixed during the time interval between the transactions. This assumption is, needless to say, unrealistic and if imposed artificially, perhaps unIslamic. 8. Islam envisages a free market where prices are determined by forces of demand and supply. There should be no interference in the price formation process even by the regulators. While price control and fixation is generally accepted as unIslamic, some scholars, such as, Ibn Taimiya do admit of its permissibility. However, such permissibility is subject to the condition that price fixation is intended to combat cases of market anomalies caused by impairing the conditions of free competition. If market conditions are normal, forces of demand and supply should be allowed a free play in determination of prices. 9. Some Islamic scholars use the term forward to connote a salam sale. However, we use this term in the conventional sense where the obligations of both parties are deferred to a future date and hence, are similar to futures in this sense. The latter however, are standardized contracts and are traded on an organized Futures Exchange while the former are specific to the requirements of the buyer and seller. 10. This is known as bai al inah which is considered forbidden by almost all scholars with the exception of Imam Shafii. Followers of the same school, such as Al Nawawi do not consider it Islamically permissible. 11. It should be noted that modern finance theories also distinguish between conditions of risk and uncertainty and assert that rational decision making is possible only under conditions of risk and not under conditions of uncertainty. Conditions of risk refer to a situation where it is possible with the help of available data to estimate all possible outcomes and their corresponding probabilities, or develop the ex-ante probability distribution. Under conditions of uncertainty, no such exercise is possible. The definition of gharar, Real-life situations, of course, fall somewhere in the continuum of risk and uncertainty. 12. The following traditions underscore the need to avoid contracts involving uncertainty. Ibn Abbas reported that when Allahs prophet (pbuh) came to Medina, they were paying one and two years advance for fruits, so he said: Those who pay in advance for any thing must do so for a specified weight and for a definite time. It is reported on the authority of Ibn Umar that the Messenger of Allah (pbuh) forbade the transaction called habal al-habala whereby a man bought a she-camel which was to be the off-spring of a she-camel and which was still in its mothers womb. 13. According to a tradition reported by Abu Huraira, Allahs Messenger (pbuh) forbade a transaction determined by throwing stones, and the type which involves some uncertainty. The form of gambling most popular to Arabs was gambling by casting lots by means of arrows, on the principle of lottery, for division of carcass of slaughtered animals. The carcass was divided into unequal parts and marked arrows were drawn from a bag. One received a large or small share depending on the mark on the arrow drawn. Obviously it was a pure game of chance. 14. The holy prophet is reported to have said Do not sell what is not with you Ibn Abbas reported that the prophet said: He who buys foodstuff should not sell it until he has taken possession of it. Ibn Abbas said: I think it applies to all other things as well. 15. The Futures Exchange performs an important function of providing a guarantee for delivery by all parties to the contract. It serves as the counterparty in the exchange for both, that is, as the buyer for the sale and as the seller for the purchase. 16. M Hashim Kamali Islamic Commercial Law: An Analysis of Futures, The American Journal of Islamic Social Sciences, vol.13, no.2, 1996 Dalam bukunya Prof. Drs. Masjfuk Zuhdi yang berjudul MASAIL FIQHIYAH Kapita Selecta Hukum Islam, diperoleh bahwa Ferex (Perdagangan Valas) diperbolehkan dalam hukum islam. Perdagangan valuta asing timbul karena adanya perdagangan barang-barang kebutuhankomoditi antar negara yang bersifat internasional. Perdagangan (Ekspor-Impor) ini tentu memerlukan alat bayar yaitu UANG yang masing-masing negara mempunyai ketentuan sendiri dan berbeda satu sama lainnya sesuai dengan penawaran dan permintaan diantara negara-negara tersebut sehingga timbul PERBANDINGAN NILAI MATA UANG antar negara. Perbandingan nilai mata uang antar négar terkumpul dalam suatu BURSA atau PASAR yang bersifat internasional dan terikat dalam suatu kesepakatan bersama yang saling menguntungkan. Nilai mata uang suatu négar dengan negara lainnya ini berubah (berluktuasi) setiap saat sesuai volume permintaan dan penawarannya. Adanya permintaan dan penawaran inilah yang menimbulkan transaksi mata uang. Yang secara nyata hanyalah tukar-menukar mata uang yang berbeda nilai. HUKUM ISLAM dalam TRANSAKSI VALAS 1. Ada Ijab-Qobul: 8212gt Ada perjanjian untuk memberi dan menerima Penjual menyerahkan barang dan pembeli membayar tunai. Ijab-Qobulnya dilakukan dengan lisan, tulisan dan utusan. Pembeli dan penjual mempunyai wewenang penuh melaksanakan dan melakukan tindakan-tindakan hukum (dewasa dan berpikiran sehat) 2. Memenuhi syarat menjadi objek transaksi jual-beli yaitu: Suci barangnya (bukan najis) Dapat dimanfaatkan Dapat diserahterimakan Jelas barang dan harganya Dijual (dibeli) oleh pemiliknya sendiri atau kuasanya atas izin pemiliknya Barang sudah berada ditangannya jika barangnya diperoleh dengan imbalan. Perlu ditambahkan pendapat Muhammad Isa, bahwa jual beli saham itou diperbolehkan dalam agama. 8220Jangan kamu membeli ikan dalam l'air, karena sesungguhnya jual beli yang démikien itu mengandung penipuan8221. (Hadis Ahmad bin Hambal dan Al Baihaqi dari Ibnu Mas8217ud) Jual beli barang yang tidak de tempat transaksi diperbolehkan dengan syarat harus diterangkan sifat-sifatnya atau ciri-cirinya. Kemudien jika barang sesuai dengan keterangan pénjual, maka sahlah jual belinya. Tetapi jika tidak sesuai maka pembeli mempunyai hak khiyar . artinya boleh meneruskan atau membatalkan jual belinya. Hal ini sesuai dengan hadis Nabi riwayat Al Daraquthni dari Abu Hurairah:8220Barang siapa yang membeli sesuatu yang ia tidak melihatnya, maka ia berhak khiyar jika ia telah melihatnya8221. Jual beli hasil tanam yang masih terpendam, seperti ketela, kentang, bawang dan sebagainya juga diperbolehkan, asal diberi contohnya, karena akan mengalami kesulitan atau kerugian jika harus mengeluarkan semu hasil tanaman yang terpendam untuk dijual. Hal ini sesuai dengan kaidah hukum L'islam: Kesulitan itu menarik kemudahan. Demikian juga jual beli barang-barang yang telah terbungkustertutup, seperti makanan kalengan, GPL, dan sebagainya, asalkam diberi étiquette yang menerangkan isinya. Vide Sabiq, op. Cit. Hal. 135. Mengenai teks kaidah hukum L'islam tersebut di atas, vide Al Suyuthi, Al-Ashbah al-Nadzair, Mesir, Mustafa Muhammad, 1936 hal. 55. JUAL BELI VALUTA ASING DAN SAHAM Yang dimaksud dengan valutant adalah mata uang luar negeri seperi dolar Amerika, sterling inggris, ringgit Malaisie dan sebagainya. Apabila antara negara terjadi perdagangan internasional maka tiap négara membutuhkan valuta asing untuk alat bayar luar negeri yang dalam dunia perdagangan disebut devisa. Misalnya eksportir Indonésie akan memperoleh devisa dari hasil ekspornya, sebaliknya importir Indonésie memerlukan devisa untuk mengimpor dari luar negeri. Dengan demikian akan timbill punk dan perminataan di bursa valuta asing. Setiap negara berwenang penuh menetapkan kurs uangnya masing-masing (les kurs adalah perbandingan nilai uangnya terhadap mata uang asing) misalnya 1 dolar Amerika Rp. 12.000. Namun kurs uang atau perbandingan nilai tukar setiap saat bisa berubah-ubah, tergantung pada kekuatan ekonomi negara masing-masing. Pencatatan kurs uang dan transaksi jual beli valuta asing diselenggarakan di Bursa Valuta Asing (A. W. J. Tupanno, et. al. Ekonomi dan Koperasi, Jakarta, Depdikbud 1982, hal 76-77) Like this:FOREX DALAM PANDANGAN ISLAM Forex Dalam Perspektif Islam. Sebagian umat Islam meragukan ke halalan praktik perdagangan berjangka. Bagaimana menurut pandangan para pakar Islam jangan engkau mengambil sesuatu yang tidak ada padamu Sabda Nabi Muhammad SAW dalam sebuah hadist riwayat Abu Hurairah. Sementara Fuqaha ( ahli Fiqih Islam ) hadist tersebut di tafsirkan secara saklek. Pokoknya, setiap praktik jual-beli yang tidak ada barangnya pada waktu akad hukumnya haram. Penafsiran secara demikian itu tidak pelak lagi, membuat Fiqih Islam sulit untuk memenuhi tututan jaman yang terus berkembang denganb perubahan-perubahannya. Karena itu sejumlah Ulama Klasik yang terkenal dengan pemikirannya yang cemerlang, menentang cara penafsiran yang terkesan sempit tersebut. Diantaranya Ibnu Alqoyyim. ulama bernazhab Hambali ini berpendapat, bahwa tidak benar jual-beli barang yang tidak nampak barangnya tersebut di larang. Baik dalam Al-Quran, sunnah maupun fatwa para Shahabat, larangan tersebut tidak ada. Dalam Sunnah Nabi hanya terdapat larangan menjual barang yang belum ada, sebagaimana larangan beberapa barang yang sudah ada pada waktu akad. Causa legis atau ilat larangan tersebut bukan ada atau tidak adanya barang, melainkan Gharar, ujar Dr Syamsul Anwar MA dari IAIN SUKA Jogyakarta menjelaskan pendapat Ibn AlQayyim. Gharar adalah ketidak pastian tentang apakah barang yang di perjual-belikan itu dapat diserahkan atau tidak. Misalkan sesorang menjual unta yang hilang, atau menjual barang milik orang lain padahal tidak diberi kewenangan oleh yang bersangkutan. Jadi meskipun pada waktu akad barangnya tidak ada, namun ada kepastian di adakan pada waktu diperlukan sehingga bisa di serahkan kepada pembeli, maka jual-beli tersebut sah. Sebaliknya. kendati barangnya sudah ada tapi - karena satu dan hal lain - tidak mungkin di serahkan kepada Pembeli, maka jual beli itu tidak sah. Perdagangan berjangka jelas bukan Gharar, sebab dalam kontrak berjangkanya, jenis komoditi yang di jual-belikan sudah di tentukan. Begitu juga dengan jumlah, mutu dan tempat serta waktu penyerahannya. Semuanya berjalan di atas rel aturan resmi yang ketat, sebagai antisipasi terjadinya praktek penyimpangan berupa penipuan - satu hal yang sebenarnya bisa juga terjadi pada praktik jual-beli konvensional. Dalam Perspektif Hukum Islam, Perdagangan Berjangka Komoditi (PBK) - Forex adalah termasuk bagian dari PBK - dapat di masukkan dalam kategori al-Masail al Muashirah atau masalah-masalah hikum Islam Kontemporer. Oleh karena itu, status hukum nya dapat di kategorikan kepada masalah Ijtihadiyah. Klasifikasi Ijtihadiyah termasuk kedalam wilayah fi ma la nasha fih, yakni masalah hukum yang tidak mempunyai referensi nash hukum yang pasti. Dalam kategori masalah hukum al-sahrastani, ia termasuk kedalam paradigma al-Nushush qad intahat wa alwaqai la tatanahi. Artinya nash hukum dalam bentuk Al-Quran dan Sunnah sudah selesai tidak ada lagi tambahan. Dengan demikian, kasus-kasus hukum yang baru muncul harus di berikan kepastian hukumnya melalui Ijtihad. Dalam kasus hukum PBK, Ijtihad dapat merujuk pada teori perubahan hukum yang di perkenalkan oleh Ibn al-Qayyim al-Jauziyyah. Ia menjelaskan, Fatwa hukum dapat berubah karena beberapa variable Perubahnya. Yakni: niat, waktu, tempat, tujuan dan manfaat. Teori perubahan hukum ini diturunkan dari paradigma ilmu hukum dari gurunya, yaitu Ibn Taimiyyah yang menyatakan bahwa: al-Haqiqat fi al-ayan la fi al-adzhan. Artinnya kebenran hukum itu dijumpai dalam kenyataan empirik, bukan dalam alam pemikiran atau alam idea. Paradigma ini di turunkan dari Prinsip Hukum Islam tentang keadilan yang dalam Al-Quran digunakan istilah al-mizan, a-qisth, al-wasth, dan al-adl. Dalam penerapannya, secara khusus masalah PBK dapat dimasukan kedalam bidang kajian fiqih al-siyasah maliyyah, yakni politik hukum kebendaan. Dalam kata lain, PBK termasuk kajian hukum Islam dalam pengertian bagaimana hukum Islam diterapkan dalam masalah kepemilikan atas harta benda, melalui Perdagangan Berjangka Komoditi dalam era globalisasi dan perdagangan bebas. Realisasi yang paling mungkin dalam rangka melindungi pelaku dan pihak-pihak yang terlibat dalam Perdagangan Berjangka Komoditi dalam ruang dan waktu serta pertimbangan tujuan dan mafaatnyadewasa ini, sejalan dengan semangat dan bunyi UU No. 321977 tentang PBK. Karena teori prubahan hukumseperti di jelaskan di atas, dapat menunjukan elastisitas hukum Islam dalam kelembagaan dan praktek perekonomian, maka PBK dalam sistem hukum Islam dapat di analogikan dengan bay al-salam ajl bi ajil. Bay al-salam dapat di artikan sebagai berikut: Al-salam atau Al-salaf adalah bay ajl bi ajil, yakni memperjual - belikan sesuatu yang dengan ketentuan sifat-sifatnya yang terjamin kebenarannya. Di dalam transaksi demikian, penyerahan ras al-mal dalam bentuk uang sebagai nilai tukar didahulukan daripada penyerahan komoditi yang di maksud dalam transaksi itu. Ulama Syafiiyah dan Hambaliyah mendefinisikannya dengan: akad atas komoditas jual-beli yang diberi sifat terjamin yang di tangguhkan (berjangka) dengan harga jual yang ditetapkan didalam bursa akad. Keabshahan transaksi jual-beli berjangka, ditentukan oleh terpenuhinya rukun dan syarat sebagai berikut: Sebagai unsur-unsur utama yang harus ada dalam suatu peristiwa transaksi. Unsur-unsur utama dalam bay al-salam adalah: Pihak-pihak pelaku transaksi (aqid) yang disebut dengan istilah Muslim atau Muslim ilaih. Objek transaksi ( maqud ilahi ). yaitu barang-barang komoditi berjangka dan nilai tukar ( ras al-mal al-salam dan al-muslim fih ). Kalimat transaksi ( sighat aqad ), yaitu ijab dan qabul. Yang perlu di perhatikan dari unsur-unsur tersebut adalah bahwa ijab dan qabul dinyatakan dalam kalimat dan bahasa yang jelas menunjukan transaksi berjangka. Karena itu Ulama Syafiiyyah menekankan penggunaan istilah al-salam atau al-salaf didalam kalimat transaksi itu dengan alasan bahwa aqd al-salam adalah bay al-madum dengan sifat dan cara berbeda dari aqad jual dan beli ( BUY ). 2. Syarat-syarat. Persyaratan menyangkut object transaksi, yaitu bahwa object transaksi harus memenuhi kejelasan mengenai: Jenisnya ( an yakun fi jinsin malumin ), Sifatnya, Ukuran ( kadar), Jangka penyerahan, harga tukar, dan Tempat penyerahan. Persyaratan yang harus di penuhi oleh harga tukar ( al-tsaman). Yaitu: Pertama Kejelasan jenis alat tukar, yaitu Dirham, Dinar, Rupiah atau Dollar dsb atau barang-barang yang dapat di timbang, disukat dsb. Kedua kejelasan jenis alat tukar apakah Rupiah, USD, EUR, CHF atau sebagainya. Apakah timbangan yang disepakati dalam bentuk Kilogram, pond, atau lainnya. Kejelasan dalam tentang kwalitas object transaksi, apakah kwalitas istimewa, baik sedang atau buruk. Syarat-syarat di atas ditetapkan dengan maksud menghilangkan Jahalah fi al - aqd atau alasan ketidak tahuan kondisi-kondisi barang pada saat transaksi. Sebab hal ini akan mengakibatkan terjadinya perselisihan di antara pelaku transaksi. Kejelasan Jumlah harga tukar. Penjelasan di atas nampaknya sudah dapat memberikan kejelasan kebolehan PBK. Klaupun dalam pelaksanaannya masih ada pihak-pihak yang di rugikan dengan peraturan perundang-undangan yang ada, maka dapatlah digunakan kaidah hukum atau legal maxim yang berbunyi: ma la yudrak kulluh la yudrak kulluh, yaitu. Apa yang tidak dapat digunakan semuanya, maka tidak perlu di tinggalkan keseluruhannya. Dengan demikian, hukum dan pelaksanaan PBK sampai batas-batas tertentu boleh di nyatakan dapat diterima, atau setidak-tidaknya sesuai dengan semangat dan jiwa norma hukum Islam, dengan menganalogikan kepada bay al-salam.( Tulisan di atas dihimpun dari berbagai sumber ).